صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سخن رنگ اثر از سینه افگار میگیرد نسیم ساده دل بوی گل از گلزار میگیرد تماشای رخش در پرده میکردم، ندانستم که این آیینه از آب گهر زنگار میگیرد که در بیرون در مانده است کامشب بوستان پیرا به جوش لاله و گل رخنه دیوار میگیرد؟ فریب عقل خوردم، دامن مستی رها کردم ندانستم که اینجا محتسب هشیار میگیرد درخت بیثمر بارست بر دل، سرو اگر باشد جهان را زود دل از مردم بیکار میگیرد به آه و ناله گفتم دل تهی سازم، ندانستم که عشق اول زبان زین لشکر خونخوار میگیرد اگرچه شبنم این بوستانم در عزیزیها غبار خاطر من رخنه دیوار میگیرد رگ خوابی که میداند کمند عیش بیدردش دل بیدار عاشق رشته زنار میگیرد پذیرای نصیحت نیست دل اهل تنعم را چو کاغذ چرب باشد نقش را دشوار میگیرد خیانتهای پنهان میکشد آخر به رسوایی که دزد خانگی را شحنه در بازار میگیرد زجوش لاله پروا نیست سیل نوبهاران را کجا خون دامن آن سرو خوش رفتار میگیرد؟ چه آتش بود عشق افکند در خرمن مرا صائب؟ که جوش مغز هر دم از سرم دستار میگیرد