صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد میگیرد به چشم بسته صید خویش این صیاد میگیرد کنم با کوه چون نسبت ترا در پله تمکین؟ که تمکین تو ره بر ناله و فریاد میگیرد نگیرد در تو افسون من بیدست و پا، ورنه نگاه عجز من تیغ از کف جلاد میگیرد مکن استادگی در قتلمای سرو سبک جولان که خون شمع ناحق کشته را از باد میگیرد؟ زند سرپنجه با خورشید در هنگامه دعوی بر رویی که نقش از سیلی استاد میگیرد به روی سخت نتوان باز کرد از سر کدورت را که بیش از شیشه زنگ آیینه فولاد میگیرد مگر از پرده غفلت حجابی در میان آید وگرنه زود دل از عالم ایجاد میگیرد تو در این خاکدان از لنگر غفلت زمین گیری وگرنه سیل را دل زین خراب آباد میگیرد هنرور شو که کوه بیستون با آن سرافرازی بلندآوازگی از تیشه فرهاد میگیرد نظر چون عنکبوت از گوشه گیری بر مگس دارد اگر کنجی زمردم زاهد شیاد میگیرد به توفیق خدا دست ولایت چون علم گردد سلیمان زمان سال دگر بغداد میگیرد ز تلخیهای عالم نشأه میمی برد صائب جوانمردی که از پیر مغان ارشاد میگیرد