صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد نمیداند که آتش زودتر در خار و خس گیرد پشیمانی است در دنبال احسان خسیسان را که مهر از ماه نور خویش در هر ماه پس گیرد سخن بیپرده از لیلی شنیدن از که میآید؟ که گوش خویش را مجنون زآواز جرس گیرد زراه عجز پیش آ، گر اثر از ناله میخواهی که دست کوته اینجا دامن فریادرس گیرد ید طولاست در تحصیل روزی گوشه گیران را وگرنه عنکبوت از تار سستی چون مگس گیرد؟ شوم در زندگی چون بار بر دلها، که در رفتن نمیخواهم کسی آیینهام پیش نفس گیرد درین ده روزه هستی از گرفتاری مشو غافل که مرغ دوربین در بیضه احرام قفس گیرد نگردد مانع شور جنون زخم زبان صائب کجا دامان سیل تندرو را خار و خس گیرد؟