صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟ فروغ ماه میباید رگ خواب کتان گیرد کدام آتش زبان کرد این دعا در حق من یارب که دامن هر که را سوز، د مرا آتش به جان گیرد ضعیفان خار و خاشا کند سیلاب حوادث را که از شمع آتش اول در نهاد ریسمان گیرد چه پروا دارد از برق اجل، کشت تهیدستان؟ چه دارد سرو در کف تاز دست او خزان گیرد؟ طلبکار ترا فردوس دامنگیر میگردد اگر خار مغیلان دامن ریگ روان گیرد کسی گل میتواند چید از افسانه بلبل که حرز خامشی چون غنچه در زیر زبان گیرد به یک پیمانه می، انداختی در آتش تهمت عقیقی را که میبایست کوثر در دهان گیرد مکش دست امید از دامن اشک پشیمانی که یوسف میشود هر کس پی این کاروان گیرد درین میدان کسی را میرسد لاف عنا نداری که در وقت خرام او دل خود را عنان گیرد به پیچ و تاب هر کس میتواند ساختن صائب گهر را تنگ در آغوش خود چون ریسمان گیرد