صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۷۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زبیتابان کجا آن مست بیپروا خبر گیرد؟ سپند ما مگر زان آتشین سیما خبر گیرد زاحوال هواداران مشو غافل زبسیاری که از هر ذره خورشید جهان آرا خبر گیرد غم عقبی نگردد گرد دل آزاد مردان را که از دنیا خبر دارد که از دنیا خبر گیرد؟ زمشت خار ماای ابر رحمت سرگران مگذر که با آن کثرت از هر موجهای دریا خبر گیرد نه از قاصد شکایت نه زمرغ نامه بردارم که از خود بیخبر گردد کسی کز ما خبر گیرد به پای مرغ میخارد سر شوریده خود را زخار پا کجا مجنون بیپروا خبر گیرد؟ شود گردکسادی سرمه انصاف گوهر را مگر در عهد خط آن ظالم از دلها خبر گیرد سپرداری کند از موم سبز آیینه خود را گر آن آیینه رو از طوطی گویا خبر گیرد زبیدردی به فکر دردمندان کس نمیافتد مگر ما از دل افگار و دل از ما خبر گیرد بغیر از گردباد امروز در دامان این صحرا که را داریم ما سرگشتگان کز ما خبر گیرد؟ زخونگرمان درین محفل نمییابیم دلسوزی مگر خونابه اشک از کباب ما خبر گیرد دم جان بخش آخر کار خود را میکند صائب اگر عیسی زبیماران به استغنا خبر گیرد