صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل حق جو نظر بر عالم باطل نمیدارد که تیر راست کیشان تا هدف منزل نمیدارد نیند آزادگان غافل ز احوال گرانباران ثمر سرو و صنوبر غیربار دل نمیدارد بخیل ترشرو ز ابرام محتاجان بود فارغ که در چون بسته باشد از برون، سایل نمیدارد مدار از چرخ امید گشاد دل که این دهقان به خرمن دانهای جز عقده مشکل نمیدارد ترا گر هست در ره منزلی خواب فراغت کن که چون ریگ روان، سرگشتگی منزل نمیدارد نظر بر حق بود از خلق عارف را، که پروانه نظر گاهی بغیر از شمع در محفل نمیدارد غرض دلجویی بیرحمی قاتل بود، ورنه زخاک و خون تپیدن لذتی بسمل نمیدارد به تیغ از دامنش کوتاه اگر شد دست من، شادم که خون بیگناهان دست از قاتل نمیدارد ندارد قدر و قیمت در نظرها رشته بیگوهر پریشان میشود زلفی که پاس دل نمیدارد مرا افتاده صائب کار با خورشید رخساری که تا دل را نسازد آب، دست از دل نمیدارد