صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بجز تشویش خاطر عالم فانی نمیدارد جهان دارالامانی غیر حیرانی نمیدارد نباشد هیچ بنیادی زسیل حادثات ایمن بغیر از خانه بر دوشی که ویرانی نمیدارد زخورد و خواب بگذر گر دل بیدار میخواهی که بیداری زپی خواب تن آسانی نمیدارد سحرخیزی ز آب زندگی سیراب میگردد که دست از دامن شبهای ظلمانی نمیدارد گذارد بیسروپایی در آتش نعل سالک را گهر در بحر آسایش زغلطانی نمیدارد حجاب و شرم در کارست حسن لاابالی را گریز از چاه و زندان ماه کنعانی نمیدارد گرفتار ترا چشم ترحم نیست از مردم که امید شفاعت صید قربانی نمیدارد همان از دور میبوسم زمین هر چند میدانم که دربان کریمان چین پیشانی نمیدارد مپیچ از غنچه خسبی سر اگر آسودگی خواهی که گل در غنچگی بیم از پریشانی نمیدارد چه باشد دین و دل صائب که نتوان باخت در راهش؟ دو عالم باختن اینجا پشیمانی نمیدارد