صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
راز دل را میتوان دریافت از سیمای ما نشأه میتابد چو رنگ از پرده مینای ما قهرمان عدل چون پرسش کند روز حساب از بهشت عافیت خاری نگیرد پای ما گر چه او هرگز نمیگیرد ز حال ما خبر درد او هر شب خبر گیرد ز سر تا پای ما از دل پر خون ما بیچاشنی نتوان گذشت خون رغبت را به جوش آرد میحمرای ما گوهر خورشید اگر از دست ما افتد به خاک زیر پای خود نبیند طبع بیپروای ما سبحه ذکر ملایک از نظام افتاده است بس که پیچیده است در گوش فلک غوغای ما از خط فرمان او روزی که پا بیرون نهیم تیشه گردد هر سر خاری به قصد پای ما چون بساط سبزه زیر پای سرو افتاده است آسمان در زیر پای همت والای ما ریخت شور حشر در پیمانه عالم نمک میزند جوش سیه مستی همان صهبای ما حال باطن را قیاس از حال ظاهر میکند دام را در خاک میبیند دل دانای ما پای ما یک خار را نگذاشت صائب بیشکست آه اگر خار انتقام خود کشد از پای ما