صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تمنای فروغ آن ماه سیما برنمی دارد کرم بیخواست چون افتد تقاضا بر نمیدارد چوکار افتاد شیرین بیسخن انجام مییابد که فرهاد اهتمام کارفرما برنمی دارد درین وادی مرا بر رهنوردی رشک میآید که تا خاری نیارد در نظر پا بر نمیدارد کسی کان قامت بیسایه را دیده است در جولان زسرو بوستان ناز دو بالا بر نمیدارد به دشمن هر که یکرنگ است دل را تیره میسازد مثال طوطیان آیینه ما برنمی دارد مگر در پرده دل با خیال او نظر بازم وگرنه آن رخ نازک تماشا برنمی دارد گوارا میشود از جبهه واکرده سختیها که بار کوه جز دامان صحرا برنمی دارد زسنگ کودکان شد مومیایی استخوان ما همان صائب جنون دست از سر ما برنمی دارد