صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زآه عاشقان اندیشهای اختر نمیدارد زدود تلخ پروا دیده مجمر نمیدارد به تلخی صبر کن تا معدن گوهر توانی شد که آب بحر چون شیرین شود گوهر نمیدارد ز آسیب شکستن نیست شاخ پرثمر ایمن غم فربه شدن صید مرا لاغر نمیدارد چه سازم بر جگر دندان نومیدی نیفشارم؟ جراحتهای پنهان بخیه دیگر نمیدارد درین گلزار زیبنده است تاج زر به بینایی که چشم از پشت پای خود چو نرگس برنمی دارد ندارد حاصلی جز ناله پیوند تهی چشمان نیی کز چاه میآید برون شکر نمیدارد خرد دارد غم دنیا، غرور عشق را نازم که گر افتد زدستش هر دو عالم، برنمی دارد غنیمت دان درین عالم وصال سبز خطان را که باغ خلد این ریحان جان پرور نمیدارد زبخت تیره ما شد غبارآلود خط لعلش وگرنه آتش یاقوت خاکستر نمیدارد به لوح ساده از روشن ضمیران صلح کن صائب که چون آیینه گردد صیقلی جوهر نمیدارد