صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هنرور را هنر گرد غم از دل برنمی دارد که پروای لب خشک صدف گوهر نمیدارد دلیل جوهر ذاتی است دلجویی ضعیفان را که هر تیغی که باشد کند، سوزن بر نمیدارد اگر خواهی دل روشن به آه گرم زور آور که این آیینه غیر از آه، روشنگر نمیدارد برآ از خویشتن گر شهپر پرواز میخواهی که تا در بیضه باشد مرغ بال و پر نمیدارد زنقش آرزو ساده است لوح سینه عاشق که چون آیینه گردد صیقلی جوهر نمیدارد لب میگون او را نیل چشم زخم باشد خط وگرنه آتش یاقوت خاکستر نمیدارد