صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل بیمار من ناز مداوا برنمی دارد گرانی از دم جان بخش عیسی بر نمیدارد نماند از خون دل چندان که مژگانی کنم رنگین همان دست از دل آن مژگان گیرا برنمی دارد مگر با خار دیوارش نظر بازی کنم، ورنه گل این بوستان بار تماشا برنمی دارد مبادا هیچ کافر را الهی خصم کم فرصت! به ترک سرفلک دست از سرما برنمی دارد به میاصلاح سودا میکنم هر چند میدانم که خامی را زعنبر جوش دریا برنمی دارد ز نامردان به مردان زال دنیا بیشتر پیچد که دست از دامن یوسف زلیخا بر نمیدارد بدان هرگز نمیگردند خوب از صحبت نیکان ز سوزن تنگ چشمی قرب عیسی بر نمیدارد وطن هر چند دلگیرست بر غربت شرف دارد به آهن، دل شرار از سنگ خارا بر نمیدارد تو میاندیشی از خار ملامت، ورنه صاحبدل نیارد در نظر تا خار را پا بر نمیدارد اگرچه دامن ما بر فلک چون ابر میساید همان خار علایق دست از ما برنمی دارد به هر نقش و نگاری کی مقید میشود صائب؟ دلی کز سرکشی عبرت ز دنیا برنمی دارد