صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه میدارد زمین تشنه را امید باران تازه میدارد چه باشد قسمت ما نامرادان از وطن یارب چو روی خود به سیلی ماه کنعان تازه میدارد؟ ز استغنا گوارا نیست بر من هیچ تردستی مرا موج سراب از آب حیوان تازه میدارد ندارد شربتی در کار، بیماری که من دارم مرا بویی از ان سیب زنخدان تازه میدارد خوشم در زلف با نظاره صبح بناگوشش که ایمان مرا در کافرستان تازه میدارد چه گلها از ندامت میتواند چید تردستی که پشت دست خود از زخم دندان تازه میدارد بر آن روشن گهر بادا گوارا دعوی همت که روی سایلان از شرم احسان تازه میدارد حیات جاودان بخشد به سایل، ریزش پنهان مرا آن لب به شکر خند پنهان تازه میدارد زخط سنگدل تنگی نبیند آن دهن یارب که زخم عالمی را آن نمکدان تازه میدارد غم خود میخورد گر حسن غمخواری کند ما را سفال خویش را ناچار ریحان تازه میدارد زخورشید قیامت فیض شبنم میبرد صائب دماغی را که آن خط چوریحان تازه میدارد