صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما محمل لیلی بود سرگشته در هامون ما میشود خوشوقت از خلوت دل محزون ما در خم خالی چو میمی جوشد افلاطون ما گر چه جای باده، خون در جام ما چون لاله است داغ دارد عالمی را کاسه پر خون ما میگذارد پنجه شیر و بال میریزد عقاب در بیابانی که جولان میکند مجنون ما ابر نتواند تهی کرد از گرفتن بحر را از گرستن کی شود خالی دل پر خون ما؟ صبح نتواند شفق را در ته دامن نهفت میکند گل از بیاض گردن او خون ما از عتاب و ناز، شوق ما دو بالا میشود حسن میبالد به خود از عشق روزافزون ما خون ما گیراترست از غمزه خونخوار تو رحم کنای سنگدل بر خود، مرو در خون ما میکشد از طوق قمری، حلقهها در گوش سرو بس که افتاده است رعنا مصرع موزون ما خون خود را میخورند از رشک، سبزان چمن چون به سیر گلشن آید سبز ته گلگون ما صائب آمد از دل سنگین او تیرش به سنگ نرم سازد گر چه سنگ خاره را افسون ما