صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کجا از تیغ سرگرم محبت باک میدارد؟ سرعاشق کمند وحدت از فتراک میدارد ندارد پاک گوهر شکوهای از تلخی دوران صدف در سینه دریا دهن را پاک میدارد مپرس از زاهدان خشک سر گوهر عرفان که از دریا لب ساحل خس و خاشاک میدارد زچوب خشک گردد شعله بیباک سرکشتر کجا از دار پروا عاشق بیباک میدارد؟ لباس غنچه تنگی میکند بر خنده گلها فلک دانسته اهل عشق را غمناک میدارد ندارد زلف آن بیباک پروا از غبار خط کجا اندیشه چشم شوخ دام از خاک میدارد؟ میفشان آستین بینیازی برنواسنجی که چون گل هر طرف چندین گریبان چاک میدارد مکن زنهار تکلیف قبا دیوانه ما را که عاشق از گریبان حلقه فتراک میدارد به بخت تیره صائب صلح کن با نور آگاهی که زنگ از بخت سبز آیینه ادراک میدارد