صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به قامت سرو را از قد کشیدن باز میدارد به عارض رنگ گل را از پریدن باز میدارد من این رخسار حیرت آفرین کز یار میبینم سرشک گرمرو را از چکیدن باز میدارد مرا کرده است چون آیینه حیران مجلس آرایی که میرا در رگ مست از دویدن باز میدارد من این مژگان گیرایی کز آن خوش چشم میبینم نگاه وحشیان را از رمیدن باز میدارد اگر بیپرده در بازار مصر آیی، زلیخا را تماشای تو از یوسف خریدن باز میدارد چه مغرورست خورشید جهان افروز حسن او که صبح آرزو را از دمیدن باز میدارد از ان ظاهر نشد خونریزی مژگان خونخوارش که تیغ تشنه خون را از چکیدن باز میدارد به ظاهر تلخیی دارد سر پستان پیکانش که طفلان هوس را از مکیدن باز میدارد نشد زان بیقراریهای من خاطر نشان تو که تمکین تو دل را از تپیدن باز میدارد نمیسازد به خود مشغول دنیا اهل بینش را که وحشت آهوان را از چریدن باز میدارد حجاب سهل بسیارست ارباب بصیرت را نظر را برگ کاهی از پریدن باز میدارد ره هموار پیش دوربینان این خطر دارد که رهرو را زپیش پای دیدن باز میدارد زپیریها همین افسوس دل را میگزد صائب که بیدندانیم از لب گزیدن باز میدارد