صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لب نانی که از دامان سایل باز میدارد توانگر کشتی خود را زساحل باز میدارد زقرب یار، جان را جسم کاهل باز میدارد که از رفتار آب سهل را گل باز میدارد حضور خانه از دریا نگردد سیل را مانع کجا ما را زقطع راه، منزل باز میدارد؟ که عاشق را زقرب یار مانع میتواند شد؟ ادب پروانه ما را زمحفل باز میدارد اگر تن را زتن گردون سنگین دل جدا سازد درین وحدت سرا دل را که از دل باز میدارد؟ ندارم بیمی از کشتن، مرا این درد میسوزد که حیرانی مرا از عذر قاتل باز میدارد حجاب عشق از پاس ادب غافل اگر گردد شکوه حسن مجنون را زمحمل باز میدارد ندارد اختیاری مور در آمیزش شکر که دلها را از ان شیرین شمایل باز میدارد؟ حضور غنچه در گفتار آورده است بلبل را که درد خویش از یاران یکدل باز میدارد؟ تو از ناقابلی محرومی از صاحبدلان، ورنه که تخم پاک را از خاک قابل باز میدارد؟ به دادن میتوان برداشت از هر دانه خرمنها به کشتن تخم را دهقان زحاصل باز میدارد در توفیق را بر روی خود دانسته میبندد ستمکاری که فیض خود زسایل باز میدارد چه افتاده است من جان را زقرب تن شوم مانع؟ عنان موج را دریا زساحل باز میدارد میان یوسف و یعقوب حایل میشود صائب مرا هر سنگدل کز صحبت دل باز میدارد