صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه باک از عاشق بیباک آن طناز میدارد؟ زکبک مست کی اندیشهای شهباز میدارد؟ به تسخیر تو دستم نیست، ورنه جذبهای دارم که از رفتار سیل تندرو را باز میدارد اگر بلبل زند مهر خموشی بر لب گویا که روی باغ، سرخ از شعله آواز میدارد؟ نه آسان است اخگر در گریبان ساختن پنهان نبیند روی راحت هر که پاس راز میدارد زشور عندلیبان است شاخ گل چنین سرکش نیاز عاشقان معشوق را بر ناز میدارد زفیض صبح نور از جبهه خورشید میبارد که بزم خوبرویان رونق از دمساز میدارد زبیم دخل باشد خامشی آتش زبانان را زبان شمع را کوته دهان گاز میدارد ترا گر گوشمالی میدهد دوران مپیچان سر به قدر گوشمال آهنگ دایم ساز میدارد مجو انجام این افسانه دور و دراز از من که حرف زلف مهرویان همین آغاز میدارد نپردازد به دنیای محقر همت عالی کجا پروا زصید کبک این شهباز میدارد؟ بغیر از معنی رنگین که ریزد صائب از کلکت کدامین سحر دیگر رتبه اعجاز میدارد؟