صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه پروا داغ من از دیدههای شور میدارد؟ چه باک از دامن افشانی چراغ طور میدارد؟ از ان لبهای نو خط میتوان پوشید چشم، اما دل مجروح ما حق نمک منظور میدارد زدل بردن نگردد سیر در ایام خط خالش که چون این دانه گردد سبز حرص مور میدارد مرا زیر و زبر مگذار در خاک فراموشان که گرد دامنی این خانه را معمور میدارد کجا هر خام دستی میتواند پنجه زد با من؟ سمندر دست بر آتش مرا از دور میدارد توان شیرین به چشم خلق شد از دردمندیها دل پررخنه، شان خانه زنبور میدارد نباشد مانعی پروانه را در گرد سرگشتن زنزدیکی مرا پاس ادب مهجور میدارد به سربازی علم شو تا حیات جاودان یابی که چوب دار بر پا رایت منصور میدارد به بیبرگی توان مقهور کردن نفس سرکش را که این مکاره را بیچادری مستور میدارد مران از کوی خودای سنگدل زنهار صائب را که بلبل گلشن خاموش را پرشور میدارد