صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا پاس ادب زان آستان مهجور میدارد ترا تمکین و ناز از صحبت من دور میدارد نباشد حسن را مشاطهای چون پاکدامانی به قدر شرم، رخسار نکویان نور میدارد لب میگون و چشم مست او را هر که میبیند مرا در مستی و دیوانگی معذور میدارد نگردید از ملاحت نشأه آن لعل میگون کم چه پروا از نمک آن باده پرزور میدارد؟ نمیبینم از ان دزدیده در رخساره جانان که دیدنهای رسوا عشق را مستور میدارد مرا بیهوشی از پاس ادب غافل نمیسازد نمیدانم چرا ساقی مرا مخمور میدارد به جرأت چون طبیب بیجگر نبض مرا گیرد؟ سمندر دست بر آتش مرا از دور میدارد اگرچه شوربخت افتادهام اما به این شادم که باشد ایمن از چشم آن که بخت شور میدارد ملایم طینتی هموار سازد تندخویان را کدو اندیشه کی از باده پرزور میدارد؟ به ریزش میتوان از گوهر مقصود بر خوردن به قدر قطرههای اشک، تاک انگور میدارد به شیرینی توان بستن زبان تندخویان را که شهد از آتش ایمن خانه زنبور میدارد مشو غمگین، زگردون بر نیاید گر تمنایت که بیبال و پری پاس حیات مور میدارد زبیدردان چه درد از دل شود کم دردمندان را؟ عیادت بیش بیمار مرا رنجور میدارد زعیسی درد خود از ساده لوحی میکند پنهان زهمدرد آن که راز خویش را مستور میدارد نیارد حد شرعی مست بیحد را به خود صائب زچوب دار کی اندیشهای منصور میدارد؟