صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل بیطالع ما دلربای غافلی دارد وگرنه بلبل از هر غنچهای روی دلی دارد منم کز خاکساریها ندارم بهرهای، ورنه به حاصل میرسد هر کس زمین قابلی دارد مروت نیست گوش نازک گل را خراشیدن وگرنه بلبل خاموش ما درددلی دارد نمیآید زشوق سنگ طفلان بر زمین پایم نماند بر زمین هر کس جنون کاملی دارد مرا سرگشتگی نگذاشت بر زانو گذارم سر خوشا منصور کز دارفنا سرمنزلی دارد زشرم تنگدستی از گریبان بر نیارد سر وگرنه قطره ما همت دریادلی دارد زبرگ عیش خالی نیست سرو از بیبری هرگز بود بیحاصلی گر زندگانی حاصلی دارد به چشم کم مبین تا میتوانی هیچ خردی را که از هر ذره آن خورشید تابان محملی دارد کریمان را بلندآوازه سازد جود محتاجان خوشا دریا که چون ابر بهاران سایلی دارد نیندیشد زدیوان قیامت هر که مجنون شد حسابش پاک باشد هر که فرد باطلی دارد شراب کهنه دارد نوجوان دایم مرا صائب نگردد پیر هرگز هر که پیر جاهلی دارد