صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دگر هر ذره خاکم هوای کشوری دارد سر آسوده مغزم با پریشانی سری دارد چسان مژگان آسایش به مژگان آشنا سازم؟ به قصد خون من هر موی در کف خنجری دارد یکی صد میشود تخم کدورت در دل تنگم زمین دردمندان خاک حاصل پروری دارد گوارا باد وصل خرمن گل عندلیبان را که آغوش من انداز میان لاغری دارد مکن تقصیر در تعمیر دل تا دسترس داری که هر کس هر چه دارد از برای دیگری دارد سخن کش گو مجنبان گوشه ابرو به تحسینم سخن بر جا نمیماند اگر بال و پری دارد نگردد در قیامت تکمه پیراهن خجلت سر هر کس که اینجا با سر زانو سری دارد مبادا لب به آب زندگی چون خضرترسازی که هر تبخالهای در پرده دل کوثری دارد تهیدستی به میدان میدواند اهل دعوی را نمیجنبد صدف از جای خود تا گوهری دارد به گوش من زبان تیشه فرهاد میگوید به سختی بگذراند عمر، هر کس جوهری دارد شکر شیرینی بسیار، دل را میگزد صائب وگرنه طوطی ما نیز تنگ شکری دارد