صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دلبر محجوب میخواهد دل پر خون ما غنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما از حجاب ظلمت این دیوانه بیرون آمده است دیده آهو نگردد رهزن مجنون ما از غبار عقل لوح خاطر ما ساده است زلف لیلی میکند فراشی هامون ما از برومندی چو شاخ گل به رقص آورده است چوب خشک دار را جوش نشاط خون ما گر چه ما در باددستی چون حباب افسانهایم دیده دریا بود بر کاسه وارون ما راز پنهانی که جم در جام نتوانست دید بیحجاب از خشت خم میبیند افلاطون ما نکته دلچسب ما با خامشی هم چاشنی است خامه را بیشق کند شیرینی مضمون ما با کمال نازکی افکار ما بیمغز نیست هر حبابی کشتی نوحی است در جیحون ما هر که با ما همسفر شد روی آسایش ندید عقده منزل ندارد جبهه هامون ما در ریاض آفرینش چون دو سرو توأمند حسن روزافزون یار و عشق روزافزون ما عشق تا مشاطه افکار ما صائب شده است خال کنج لب بود هر نقطه موزون ما