صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لباس عاریت پیش از طلب انداختن دارد قماری را که بردی نیست در پی، باختن دارد پشیمانی ندارد جان به آن جان جهان دادن نفس در زیر آب زندگانی باختن دارد زر و سیم جهان از مار افزون میگزد دل را کلید گنج را از کف چومار انداختن دارد گرانی میکند گرد علایق بر دل روشن ازین زنگار این آیینه را پرداختن دارد به اندک فرصتی زنگار بخت سبز میگردد به زهر چشم گردون چند روزی ساختن دارد نیندیشد دل کامل عیار از آتش دوزخ زر خالص کجا اندیشه از بگداختن دارد؟ عجب پروانه بر آتش سبکروحانه میتازد مگر در سوختن از شمع امید ساختن دارد؟ به خاک کشتگان خویشای غارتگر جانها اگر شمعی نیاری، قامتی افراختن دارد نیندازی ثمر بر خاک اگر چون سرو بیحاصل به عذر بیبریها سایهای انداختن دارد اگر چون سرو دارد بیگناهی گردن افرازی خجالت میوهای چون سر به زیر انداختن دارد اگرچه تیغ او صائب به هر صیدی نپردازد به امید شهادت گردنی افراختن دارد