صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن دارد زوحشت برگ برگم داغ غربت در وطن دارد به شمعی میبرم غیرت درین هنگامه کثرت که از فانوس با خود خلوتی در انجمن دارد صدف را میتوان سرحلقه دریادلان گفتن که با چندین گهر مهر خموشی بر دهن دارد مکرر میکند یک حرف را صدبار چون طوطی سخنسازی که با آهن دلان روی سخن دارد ز آب زندگانی خضر را لب تشنه میآرد چه آب دلفریب است این که آن چاه ذقن دارد حباب از بیدهانی میکشد خمیازه حسرت زگوهر دانه یابد چون صدف هر کس دهن دارد چو از سیماب شبنم نیست خالی گوش گل صائب چه حاصل زین که بلبل پیش گل راه سخن دارد؟