صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سخن از لب فزون زان چشم چون بادام میبارد حیا بیش از عرق زان چهره گلفام میبارد به عاشق میکند خط مهربان آن حسن سرکش را نبارد صبح اگر این ابر رحمت، شام میبارد پس از کشتن چه حاصل گریه کردن بر سر خاکم؟ که بیحاصل بود ابری که بیهنگام میبارد ندارد در تو فریاد گرفتاران اثر، ورنه زعاجزنالی من خون زچشم دام میبارد دل تاریک من از چشم بستن میشود روشن اگر در خانه در بسته نور از جام میبارد بخیل از حرف سایل گوش میگیرد، نمیداند که از خاموشی اهل طمع ابرام میبارد تو بیدل میکنی چون اسب توسن از سیاهی رم وگرنه از سحاب تلخکامی کام میبارد مخندای نوجوان زنهار بر موی سفید ما که این برف پریشان سیر بر هر بام میبارد دل روشن طمع از نامجویی داشتم، غافل که ظلمت بر عقیق از رهگذار نام میبارد نگردد مست چون از دیدنش نظارگی صائب؟ که میجای عرق زان چهره گلفام میبارد