صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما نقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما فیض ما دیوانگان کم نیست از ابر بهار خوشه بندد دانه زنجیر در زندان ما تا نسوزد تخم دلها را نیفشاند به خاک داغ دارد ابر را تردستی دهقان ما از طراوت سایهاش میراب گلشنها شود نبض هر خاری که گیرد دیده گریان ما چون صدف در دامن ما نیست جز در یتیم وقت ابری خوش که برمی خیزد از دامان ما میکشد در خاک و خون از طعنه بیطاقتی دیده قربانیان را دیده حیران ما جوهر آیینه ما گر نماید خویش را تخته از بال و پر طوطی شود دکان ما سبزه خوابیده ما میزند پهلو به چرخ سرو کوتاهی است عمر خضر از بستان ما از بریدن پنجه خورشید و مه دارد خطر گر برون آید ز خلوت یوسف کنعان ما از کمند ما نگارین است دایم ساق عرش آسمان، گردی است از فکر سبک جولان ما کیست گردون تا تواند هم نبرد ما شدن؟ زهره شیران فشاند آب در میدان ما تخته نتوان کرد از کشتی دکان بحر را خواب هیهات است پوشد دیده گریان ما میتوان از سینه روشن ضمیران جمع کرد گر بشوید آسمان سنگدل دیوان ما فیض ما بر سالکان تشنه لب پوشیده نیست میدرخشد از سیاهی چشمه حیوان ما عیب، صائب میشود در چشم پاک ما هنر دیو را یوسف نماید پله میزان ما