صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زمژگان که ناخن در فضای سینه میبارد؟ که خون چون نافهام از خرقه پشمینه میبارد بود یک شمه از ناسازی گردون به میخواران که ابر بیمروت در شب آدینه میبارد به شیران طعمه از پهلوی خود گردون دهد، اما اگر گاوی دهن را وا کند لوزینه میبارد چراغ مهر از تردستی شبنم نمیمیرد عبث ابرتر مژگان به داغ سینه میبارد اگر لب تشنه فیضی اثر بگذار در عالم که بر خاک سکندر نور از آیینه میبارد زرشک طبع گوهربار صائب بس که تب دارد گهر همچون عرق از چهره گنجینه میبارد