صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زدام عشق عاشق را سفر بیرون نمیآرد زدریا ماهیان را بال و پر بیرون نمیآرد نباشد پختگی را آتشی چون نور بینایی زخامی بیبصیرت را سفر بیرون نمیآرد رخ چون آفتاب ساقیان خونگرمیی دارد که از میخانه کس دامانتر بیرون نمیآرد به رغبت زان لب پیمانه را بوسند میخواران که از هنگامه مستان خبر بیرون نمیآرد وطن هر چند دلگیرست دامنگیر میباشد که بیآهن شرار از سنگ سر بیرون نمیآرد ید بیضا برآورد از دل فرعون ظلمت را زتاریکی شب ما را سحر بیرون نمیآرد نگردد کم زشکر خنده زهر چشم خوبان را که از بادام تلخی را شکر بیرون نمیآرد به مرگ از دل نگردد محو یاد آن خط مشکین گداز این سکه را از سیم و زر بیرون نمیآرد چنان پیچید فکر او تن زار مرا بر هم که نشتر زین رگ پیچیده سر بیرون نمیآرد نصیب زاهد از بحر حقیقت شد کف خالی زدریا هر سبک مغزی گهر بیرون نمیآرد به زور حرف نتوان نرم کردن سخت رویان را که خامی را فشردن از ثمر بیرون نمیآرد سزای مرگ عاجزکش بود صائب، گرانجانی که از شوق فنا چون مور پر بیرون نمیآرد