صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
قبول خاطر از نظاره منظور میبارد به دل نزدیکی از روی نگاه دور میبارد اثر بگذار تا شمعی بدارد بر سر خاکت که از آیینه بر خاک سکندر نور میبارد اگر خرمن ندارد مزرع ما خوشه چین دارد اگر باران به کشت ما نبارد مور میبارد که امشب میشود ساقی، که در بزم شراب ما به جای پسته و بادام، چشم شور میبارد به آب تیغ خون عاشقان از جوش ننشیند همان گلبانگ وحدت از لب منصور میبارد مگر برداشت از رخ پرده زلف آن بهشتی رو؟ که باران خجالت از جبین حور میبارد زبرق انتقام ایمن مشو گر اهل آزاری که آتش عاقبت در خانه زنبور میبارد ثمر در پای خود افشاندن از هر نخل میآید خوشانخلی که فیض خود به جای دور میبارد اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش همان از حرص چین از جبهه فغفور میبارد مرو صائب به نور اختر طالع زره بیرون که ره گم کردن از رفتار این شبکور میبارد