صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمیآرد که صیقل از دل آیینه جوهر بر نمیآرد خموشی پیشه کن تا دامن معنی به دست آری که بیپاس نفس غواص گوهر بر نمیآرد که زیر چرخ گردن میفرازد از تهی مغزی؟ که از تیر حوادث چون هدف پر بر نمیآرد عجب دارم که از مکتوب شوق آمیز من قاصد چرا از پای خود پر چون کبوتر بر نمیآرد نفس چون راست سازم در حریم وصل آن بدخو؟ که دود عود آنجا سر زمجمر بر نمیآرد اسیر شش جهت را نیست جز تسلیم درمانی که نقش این مهره را از قید ششدر برنمی آرد به بال کاغذین بیرون شدن من آرزو دارم از ان آتش که بال و پر سمندر بر نمیآرد زحرف پوچ خجلت نیست نادان را، که میگوید که تخم پوچ از مغز زمین سر برنمی آرد؟ ز زلف ماتمی آورد صائب شانه سر بیرون زکار در هم ما هیچ کس سر بر نمیآرد