صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زحسن شوخ طرفی دیدههایتر نمیبندد درین دریا زشورش در صدف گوهر نمیبندد دم سرد ملامتگر چه سازد با دل گرمم؟ زبان شعله بیباک را صرصر نمیبندد مزن چین بر جبینای سنگدل در منتهای خط که در فصل خزان گلزار را کس در نمیبندد نظر بر رخنه ملک است دایم پادشاهان را چرا ساقی دهان ما به یک ساغر نمیبندد؟ چه سازد با دل پرشکوه ما مهر خاموشی؟ کسی با موم چشم روزن مجمر نمیبندد نمیگردد کم از دست نوازش اضطراب دل حجاب ابر ره بر گردش اختر نمیبندد زحرف سرد بر دل میخورد ناصح، نمیداند که ره بر جوش دریا خامی عنبر میبندد ترا روزی که رعنایی کمر میبست، دانستم که کوه طاقت عاشق کمر دیگر نمیبندد گرفتم عقل محکم کردکار خویش را صائب ره سیل قضا را سد اسکندر نمیبندد