صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کدام آیینه رو احرام این میخانه میبندد؟ که میآیینه بر پیشانی پیمانه میبندد که امشب میشود از شرمگینان میهمان من؟ که دود آه، چشم روزن کاشانه میبندد خرابات مغان خوش خاک عاشق پروری دارد که شمع آنجا کمر در خدمت پروانه میبندد زصندل جبهه ما در بغل پروانگی دارد بر همن کی به روی ما در بتخانه میبندد؟ زسنگ کودکان دل بر گرفتن سختیی دارد وگرنه راه صحرا را که بر دیوانه میبندد؟ زمژگان سیل میبارد دل الفت سرشت من اگر گرد خرابی رختم از ویرانه میبندد نه برقی در کمین، نه تندبادی در نظر دارد به امید چه یارب خوشه ما دانه میبندد؟ چنان بیگانه است از آشنایی مشرب صائب که در بر آشنا چون مردم بیگانه میبندد