صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل سرگشته ما چرخ را بر کار میبندد کمر در خدمت این نقطه نه پرگار میبندد حجاب روی گل نظارگی را آب میسازد عبث این بوستان پیرا در گلزار میبندد چه سازد مهر تابان با خمیر طینت خامم؟ که این افسرده نان خویش بر دیوار میبندد گل از باغ تماشا عشق آتشدست میچیند پریشان میشود گل عقل تا دستار میبندد زپیش دیده گستاخ ما کی دست بردارد؟ گلستانی که در بر رخنه دیوار میبندد دل من وجه سرگردانی خود را نمیداند که وقت سیر، چشم نقطه را پرگار میبندد چه میلرزی زبیم مرگ بر خود، باده پیش آور که این تب لرزه را یک ساغر سرشار میبندد پناه از چشم فتانش به زلفش میبرم صائب که بر هر کس ستم زور آورد زنار میبندد