صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چمن پیرا نه گل را دسته در گلزار میبندد که گل در روزگار حسن او زنار میبندد چو عشق بیتکلف دست بردار از خودآرایی که بتوان زیج بستن عقل تا دستار میبندد تو کز سر طریقت غافلی از شرع در مگذر که بر عارف شود احرام اگر زنار میبندد نبیند داغ غربت وقت رحلت عاقبت بینی که پیش از مرگ چشم از عالم غدار میبندد زعاجز نالی ما مهربان شد چرخ سنگین دل گیاه ما زبان برق بیزنهار میبندد خزان را غنچه این بوستان در آستین دارد چمن پیرا زغفلت رخنه دیوار میبندد به دردش میرسد دانای اسرار نهان صائب زعرض حال خود هر کس لب اظهار میبندد