صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه تنها از نشاط میلب جانانه میخندد که سر تا پای او چون شاخ گل مستانه میخندد چه پروا دارد از سنگ ملامت هر که مجنون شد؟ که کبک مست در کهسارها مستانه میخندد زخجلت میکند صد پیرهنتر گریه تلخش درین گلزار چو گل هر که بیدردانه میخندد نمیگردد دل آگاه شاد از عشرت دنیا درین ماتم سرا یا طفل یا دیوانه میخندد شد از اشک پشیمانی شفق گون صبح را دامن سزای آن که از غفلت درین غمخانه میخندد حباب آسا به باد بینیازی میدهد سر را درین دریا سبک عقلی که بیباکانه میخندد زغربت میگشاید عقده دل تنگدستان را چو دور از طره شمشاد گردد شانه میخندد نشاط خواجه غافل بود از جمع سیم و زر که از بالای گنج این جغد در ویرانه میخندد اگر خارست، اگر گل، مایه خوشحالیی دارد کلید و قفل این منزل به یک دندانه میخندد نه از شادی است، بر وضع جهانش خنده میآید درین عبرت سرا صائب اگر فرزانه میخندد