صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شود خرج زمین هر سر که سودایی نمیگردد نشیند در گل آن کشتی که دریایی نمیگردد فروغ شمع را فانوس نتواند نهان کردن نظر بستن حجاب نور بینایی نمیگردد رعونت مانع است از بردباری سربلندان را به گردبار سرو از راه رعنایی نمیگردد الف با هر چه پیوندد علم باشد به تنهایی دو تا سر رشته وحدت زیکتایی نمیگردد زخون خوردن ندارد غمزه خونخوار او سیری خمارآلود سیر از باده پیمایی نمیگردد زکثرت نیست بر خاطر غباری چشم حیران را که خلق آیینه را تنگ از تماشایی نمیگردد خطرزه از کمان سخت بیش از سست میدارد دو بالا رشته عمر از توانایی نمیگردد گل بیخار گردد بستر آن راهرو صائب که بار خاطر خار از سبکپایی نمیگردد