صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
صبر و طاقت از دل بیتاب میجوییم ما حیرت آیینه از سیماب میجوییم ما با سیه کاری طمع داریم حسن عاقبت دولت بیدار را در خواب میجوییم ما شکوه با ناراستی از چرخ کجرو میکنیم راستی در جوی کج از آب میجوییم ما چون کتان هر چند از ماه است زخم ما، همان مرهم کافوری از مهتاب میجوییم ما از لباسی دوستان، داریم دلسوزی طمع اخگر از خاکستر سنجاب میجوییم ما میکند همدرد، عیش ناقص ما را تمام در میان رشتهها همتاب میجوییم ما در پریشان کردن جمعیت دنیاست جمع آنچه از جمعیت اسباب میجوییم ما گرمیی کز عشق باید جست آن را در لباس از سمور و قاقم و سنجاب میجوییم ما از وصال یار محرومیم با همخانگی در حرم چون غافلان محراب میجوییم ما هر که خود را جمع میسازد همه عالم در اوست بحر را در حقه گرداب میجوییم ما از حقیقت روی صائب در مجاز آوردهایم ماه را دایم ز طشت آب میجوییم ما