صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه از رحم است اگر نخجیر من بسمل نمیگردد به خون من زبان خنجر قاتل نمیگردد مرا نتوان به ناز و سر گرانی صید خود کردن نگردم گرد معشوقی که گرد دل نمیگردد غبار خاطر خلوت سرای او چرا گردم؟ میان دوستان دیوار و در حایل نمیگردد به هر جانب که رو آرم، نظر بر چشم او دارم که صید زخمی از صیاد خود غافل نمیگردد گزیری نیست از خاشاک عصیان بحر رحمت را کریمان را دکان جود بیسایل نمیگردد به یک طالع مگر با ناخن از صلب قضا زادم؟ که رزق من بغیر از عقده مشکل نمیگردد تو از شوریدگی بر خود جهان شوریده میبینی کدامین موج در بحر رضا ساحل نمیگردد؟ نرفت از میغبار زهد خشک از جبهه زاهد به سعی ابر رحمت این زمین قابل نمیگردد شراب تلخ از انگور شیرین خوب میآید نباشد تا خرد کامل، جنون کامل نمیگردد چه دولت خوشتر از خشنودی خصم است عارف را؟ چرا صائب به جرم خویشتن قایل نمیگردد؟