صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
معانی اهل صورت را به گرد دل نمیگردد به منزل، چون مصور شد، ملک داخل نمیگردد نبرد از مغز زاهد باده گلرنگ خشکی را به آب زندگانی این زمین قابل نمیگردد نگاه بیغرض با حسن در یک پیرهن باشد حجاب چشم مجنون پرده محمل نمیگردد دل بیتاب پاس عصمت معشوق میدارد به گرد شمع، این پروانه در محفل نمیگردد نگردد سنگ راه سالکان آسایش دنیا که سیل تندرو آسوده در منزل نمیگردد نباشد بار بر آزاد مردان عقده مشکل قد سرو و صنوبر خم زبار دل نمیگردد به امید برومندی نهالی را رسانیدم ندانستم کز او جز بار دل حاصل نمیگردد زقتلم چون حنا آن دست سیمین را نگارین کن که خون من و بال دامن قاتل نمیگردد دم نشمرده صائب جنگ دارد با دل روشن که صبح صادق از پاس نفس غافل نمیگردد