صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل دیوانه من از سپاهی بر نمیگردد دم شمشیر برق از هر گیاهی بر نمیگردد طلبکار تو از شوق آتشی در زیر پا دارد که چون سیلاب از هر سنگ راهی بر نمیگردد مگر خودروی گردان گردد از بیداد آن بدخو وگرنه این ورق از هیچ آهی بر نمیگردد سزای خاکمال خط مشکین است رخساری کز او مطلب روا هرگز نگاهی بر نمیگردد غبار خط نگردد مانع نظاره عاشق که صاحبدل زهر گرد سپاهی بر نمیگردد رخ امید ماای قبله گاه آرزومندان زبر گرداندن طرف کلاهی بر نمیگردد کدامین ناصح بیدرد میآید به بالینم؟ کز این ماتم سرا ابر سیاهی بر نمیگردد کدامین مرغ شب بیآشیان آرام میگیرد؟ بغیر از دل که از زلف سیاهی بر نمیگردد منم کز روی آتشناک او بیبهرهام، ورنه کدامین خار ازو زرین گیاهی بر نمیگردد؟ مخوان افسون که دل چون چشم از پرواز بیتابی به جای خویش از هر برگ کاهی بر نمیگردد کدامین بیسر و پا میگذارد رو درین وادی؟ کز اقبال جنون صاحب کلاهی بر نمیگردد زمحراب دو ابروی توای روشنگر دلها رخ امید ما از هر گناهی بر نمیگردد زچشم بد خدا خورشید تابان را نگه دارد که خشک از چشمهاش هرگز نگاهی بر نمیگردد اگرچه دشت پیمایی به مجنون ختم شد صائب ره یک روزه ما را به ماهی بر نمیگردد