صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
برون آمد زلب چون حرف، دیگر برنمی گردد به زندان صدف از گوش، گوهر بر نمیگردد شلایین است در صورت پذیری دیده حیران ازین آیینه عکس روی دلبر برنمی گردد زسختی قابل اصلاح نبود دل ترا، ورنه ازین دریا کدامین موم، عنبر برنمی گردد؟ ندارد حاصلی منصور را از دار ترساندن به چوب منع این سایل از ان در بر نمیگردد فنا گردد به فکر ذات حق هر کس که میافتد از ان دریای بیساحل شناور بر نمیگردد به فکر سینه سوزان، دل وحشی کجا افتد؟ زمجمر چون سپندی جست دیگر برنمی گردد زمین خاکساری خودنمایی بر نمیدارد که اینجا میکشد گردن که بیسر بر نمیگردد؟ تو از سنگین دلی بر کوه داری پشت، ازین غافل که تیر آه از سد سکندر بر نمیگردد نیم نومید از رحمت که از بدخویی طفلان برات شیر از پستان مادر بر نمیگردد زروی گرم، کار مهر تابان میکند ساقی ازین میخانه کس با دامنتر بر نمیگردد نمیگردد به افسون روی گردان خط از ان لبها به حرف و صوت این طوطی زشکر بر نمیگردد به خط عاشق نظر زان چهره گلگون نمیپوشد به دود تلخ از آتش سمندر بر نمیگردد نگردد کامیاب از زلف خوبان هر پریشانی زهندستان یکی از صد، توانگر بر نمیگردد جواب نامه من قاصد از دلدار چون آرد؟ که از دلبستگی ز انجا کبوتر بر نمیگردد نگیرد باده گلرنگ جای خون دل صائب به شیر دایه طفل از شیر مادر بر نمیگردد