صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل عاشق به جور از یار دیرین برنمی گردد که در سفتن زآب و رنگ خود گوهر نمیگردد مکن پهلو تهی از ما که خورشید بلند اختر به ماه نو اگر پهلو دهد لاغر نمیگردد چه پروا دارد آن مغرور از طوفان اشک ما؟ زدریا دامن خورشید تابانتر نمیگردد چه داند عاشق حیران عیار حسن جانان را؟ نگاه از چشم قربانی به مژگان برنمی گردد سپهر سنگدل آسوده است از دود آه ما که آب از دود گرد دیده مجمر نمیگردد قضای آسمانی میکند اجرای حکم خود برات خط به شمشیر تغافل برنمی گردد رقیب از بزم وصل ا مرا بیهوده میراند سپند شوخ بار خاطر مجمر نمیگردد زفکر آن لب میگون نمیآیم برون صائب به گرد خاطر مخمور جز ساغر نمیگردد