صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نگاه آشنا در چشم او بیگانه میگردد مسلمان کافر حربی درین بتخانه میگردد درین محفل خبر از نور وحدت عارفی دارد که بر گرد سر هر شمع چون پروانه میگردد مشو از تیغ رو گردان که چون صدچاک گردد دل سراسر در حریم زلف او چون شانه میگردد چه کیفیت زمی با بخت وارون میتوان بردن؟ که نقل میبه دستم سبحه صددانه میگردد زبان شعله را گر خار و خس کوتاه میسازد زچوب گل دل دیوانه هم فرزانه میگردد به روی تازه، نان خشک را بر خود گوارا کن که مهمان از فضولی بار صاحبخانه میگردد اگر عقل گران تمکین به جولانگاه عشق آید به اندک فرصتی بازیچه طفلانه میگردد برآور از گل تعمیر پای خویش را صائب که گردد گنج هر کس ساکن ویرانه میگردد