صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زشکر خنده پنهان او دل تازه میگردد ز احسان نهانی جان سایل تازه میگردد مشو زنهار از یکتایی محمل نشین غافل زشوخی گرچه در هر جلوه محمل تازه میگردد مروت نیست چون باد سحر پیچد به دامن پا سبکروحی که از رفتار او دل تازه میگردد شکفت از غنچه پیکان او گلگل دل تنگم که جان از صحبت یاران یکدل تازه میگردد ز اشک شمع بر خاکستر پروانه در شبها امید خونبهای من به قاتل تازه میگردد مده از دست با گردن فرازی خاکساری را که برگ از ابر و باران، ریشه از گل تازه میگردد مکش سر از خط تسلیم اگر آزادگی خواهی که از پیچ و خم بیجا سلاسل تازه میگردد سخن را هست در مشکل پسندی رغبتی صائب که میباشد زمین هر چند مشکل، تازه میگردد