صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل آسوده در زیر فلک پیدا نمیگردد زشورش قطرهای گوهر درین دریا نمیگردد فلک را نقطه خاک از سکون در چرخ میآرد تو تا ساکن نگردی دل جهان پیما نمیگردد به قدر آشنایان دل زخلوت میکند وحشت به خود هر کس که گردید آشنا تنها نمیگردد ز استقرار مرکز میشود پرگار پا برجا به گرد سر، زمین را آسمان بیجا نمیگردد مرا روی سخن با خود بود از جمله عالم که تا طوطی نبیند خویش را گویا نمیگردد نگیرد دامن سیل سبکرو هر خس و خاری دل آزاده مغلوب غم دنیا نمیگردد ندارد حاصلی صائب به نیکان دوختن خود را که سوزن دیده و راز صحبت عیسی نمیگردد