صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زانفاس گرامی آنچه صرف آه میگردد به دیوان قیامت مد بسم الله میگردد زخودرایی تو کجرو میشماری چرخ را، ورنه در اقلیم رضا دایم فلک دلخواه میگردد چو شمع آن کس که لرزد بر حیات خود نمیداند که از لرزیدن افزون زندگی کوتاه میگردد زخودسازی به فکر خانه سازی نیست صاحبدل که از بیخانمانی آسمان خرگاه میگردد زپیری میشود بیپرده عیب دل سیاهیها کلف وقت تمامیها عیان از ماه میگردد زحرف راستان کوتاه دار انگشت گستاخی سرخود میخورد ماری که گرد راه میگردد ره نزدیک بیانجام میگردد زتنهایی به دل نزدیک راه دور از همراه میگردد خرد از عهده نفس مزور بر نمیآید که عاجز شیر نر از حیله روباه میگردد چراغ از سرکشی غافل بود از پیش پای خود کجا خودبین زعیب خویشتن آگاه میگردد؟ زدل جو آنچه میجویی که باشد در بدر دایم سبک مغزی که رو گردان ازین در گاه میگردد سرایت میکند در عالمی بیقیدی عالم که از گمراهی رهبر جهان گمراه میگردد زخون عاشقان پروا ندارد آن سبک جولان وگرنه باد رنگین زین شهادتگاه میگردد ضعیفان را به چشم کم مبین گربینشی داری که گاهی کشوری زیر و زبر از آه میگردد همان استادگی دارند در ریزش تهی چشمان اگرچه از کشیدن بیش آب چاه میگردد اگر جویای وصل کعبهای بیدار کن دل را که از گرد سپاه افزون غرور شاه میگردد زخط گفتم به اصلاح آید آن ظالم، ندانستم که از خوابیدگی دور و دراز این راه میگردد زبان کردم زغمخواران غم خود را، ازین غافل که درد سهل از پوشیدگی جانکاه میگردد شود تلخ از کمند و دام بر صیاد آسایش زجمع مال در دل بیش حب جاه میگردد میاور حرف ناسنجیده از دل بر زبان صائب که کوه از پوچ گوییها سبک چون کاه میگردد