صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل یاقوت را خون میکند لعل سخنگویت قلمها سینه چاک از خط ریحان تو میگردد چه اندام لطیف است این که گل با آن سبکروحی نفس دزدیده در چاک گریبان تو میگردد تعجب نیست گر پروانه در بیرون در سوزد که شمع کشته روشن در شبستان تو میگردد اگرچه نیست ناز و نعمت حسن ترا پایان دل خود میخورد هر کس که مهمان تو میگردد تو کز هر جلوهای بر هم زنی ملک دو عالم را کجا ویرانی ما گرد دامان تو میگردد؟ سواد چشمها از سرمه میگردید اگر روشن سخنگو سرمه از چشم سخندان تو میگردد به فریاد آورد خونابهاش دریای آتش را چنین گر دل نمکسود از نمکدان تو میگردد سلیمان وار اگر سازی هوا را زیردست خود فلک چون حلقه خاتم به فرمان تو میگردد سخنهای تو صائب از حقیقت بهرهای دارد که عارف میشود هر کس به دیوان تو میگردد نگردد اشک در چشمی که حیران تو میگردد که آب استاده از سرو خرامان تو میگردد