صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از ان در خلوت معشوق بر من حال میگردد که از چشم سخنگو صحبت من قال میگردد زجوش لاله محضرهاست گرد تربت مجنون نپنداری که خون عاشقان پامال میگردد زسربازی توان سر حلقه دریادلان گشتن نگون چون میشود این کاسه مالامال میگردد زرشک زلف گستاخ تو در دل داغها دارم که چون پرگار گرد مرکز آن خال میگردد به دریای شراب افکن من لب تشنه را ساقی که ساغر بر لب من آتشین تبخال میگردد ز اکسیر محبت شد طلا خاک وجود من سمندر در حریم شعله زرین بال میگردد سبک شد دوش خاک از سیاه جسم ضعیف من همان دشمن مرا چون سایه در دنبال میگردد اگر صد کوه تمکین عقل بر زانوی خود بندد سپند گرمی هنگامه اطفال میگردد زپیچ و تاب ادبار سبک جولان مشو در هم که آخر جوهر آیینه اقبال میگردد در آن گلشن که من چون لاله داغ تشنگی دارم زشبنم ساغر خورشید مالامال میگردد زفضل حق نماند در گره کار کسی صائب هر انگشتی زبان گردد، زبان چون لال میگردد