صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل از گفتار ناسنجیده بیآرام میگردد که شکر خواب، تلخ از مرغ بیهنگام میگردد تلافی را مکافات عمل در آستین دارد دهن گوینده را تلخ اول از دشنام میگردد ندارد نامداری حاصلی غیر از سیه رویی عقیق از ساده لوحیها به گرد نام میگردد دوامی نیست رنگ آمیزی میهای لعلی را نبیند زردرویی هر که خون آشام میگردد اگر خورشید تابان پخته میسازد ثمرها را زروی آتشین چون آرزوها خام میگردد؟ کند هر کس که در دولت فرامش دوستداران را زدولت کام دل نادیده، دشمنکام میگردد مروت نیست خندیدن به حال ما سیه روزان زخط صبح بناگوش تو آخر شام میگردد شود چون از شراب لاله گون گلگل رخ ساقی پی تسخیر دل، گیرنده چون گلدام میگردد به حسن استماع از شکوه خالی میشود دلها دل مینا تهی از گوش پهن جام میگردد مه تابان کجا مستور از ابر تنک گردد؟ نهان در جامه کی آن سروسیم اندام میگردد؟ زعاشق دار و گیر حسن سرکش میشود افزون که بهر سرو، طوق قمریان گلدام میگردد مگر از التفات خاص تسخیرش کنی، ورنه تسلی کی دل صائب به لطف عام میگردد؟